Huilend

Vandaag zag ik twee meisjes huilen. Eén op de heenweg, zittend op een overvolle veerpont, en één op de terugweg, mij tegemoet fietsend. Moet je iets doen op zo’n moment?

Iemand troosten die je niet kent is moeilijk, en gek genoeg nog moeilijker als er veel mensen omheen staan. Het meisje op de pont leek onbenaderbaar – want anoniem tussen de vele mensen. Waren we met zijn tweeën geweest, dan had ik misschien gevraagd wat er was. Hoewel ze ook daar vast niet op had zitten wachten.

Huilen in het openbaar kan heel onoprecht lijken: alsof de tranen expres in het blikveld van andere mensen worden vergoten. Maar deze meisjes waren zich niet eens bewust van hun omgeving – alle aandacht gericht op dat ene, grote verdriet.

Ik stel me voor hoe het fietsende meisje net van haar stukgelopen relatie is vertrokken, straks intens verdrietig haar studentenkamer binnengaat en zich in het donker voorover op haar bed laat vallen. Intussen fiets ik door naar huis, heel even ook bedroefd.

 

Advertenties

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s