Verlaten tafels

Elke ochtend las de man in het ongestreken overhemd zijn krant op het terras. Café De Groene Olifant heeft brede houten banken en als ik naar mijn werk fietste zat meestal alleen hij er. ’s Middags was het er vol. Stelletjes die een tosti deelden, toeristen die het bier uitprobeerden en gepensioneerden die net hun derde glas rode wijn bestelden. Nu niet meer.

Met de geler wordende bladeren worden de terrassen langs mijn fietsroute leger. De verlaten tafeltjes kondigen aan dat er weer een zomer om is, nog voordat de herfst zelf dat doet. Het geeft me een onbestemd verdrietig gevoel: het begin van de herfst maakt van alle seizoenen het meest duidelijk dat de tijd verstrijkt.

Toch fiets ik graag met een warme trui aan door kouder wordend Amsterdam. Meisjes met wollen sjaals om en hardlopers die wolken blazen zijn voorbodes van feestdagen, sneeuwvlokken en winterzon die weerspiegelt in het ijs op de Amstel.

Er zijn mensen die elke ochtend langs bomen, straten en grachten fietsen, maar helemaal nooit stilstaan bij de seizoenen. Alsof het voorbijglijden van de tijd hen niet eens opvalt. Dan ben ik liever onbestemd verdrietig,

Advertenties

Reageren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s